چشم اول: رضا

چند باری بود که با آرش به اینجا میومدم. اسمش کافه ناتالی بود. جای جالبی بود. مخلوط شدن فضای سنتی و مدرن با هم و آزاد بودن سیگار باعث جلب توجه جوونا بود و اونجا رو از بقیه جاها متفاوت می کرد.

آرش یه کافی گلاسه سفارش داد. من هم مثل همیشه یه قهوه ترک تلخ. چند دقیقه که گذشت دوتا دختر توجه منو به خودشون جلب کردن. رفتن و قبل از اینکه از دید من خارج بشن یکی از اونا که قد بلندی داشت یه سیگار روشن کرد

.

.

.

بازم اینجا خلوته...

چرا؟

کاش اونجا بودم و درستش میکردم...

او

نگار رفته بود. واقعاً رفته بود. اصلاً باورم نمی شد. با تمام خاطراتش رفته بود. نیما مانده بود چه بگوید... علی حرف نمی زد. فقط نگاهش می کردم. در چشمانش دنیایی بود که تا بحال ندیده بودم...

من بودم و حظور دوباره ام. فکرش را هم نمی کردم. از اینکه  پوز  عمویم را به خاک مالیده بودم لذت می بردم. خنده های دوباره مادرم مانند اکسیر جوانی به من امید می داد. روز ثبت نام که تمام شد، به گذشته ام فکر می کردم. به روزی که برای اولین بار پایم به اصفهان باز شد. آنقدر زیبا بود که تا خود دانشگاه به اطراف نگاه می کردم. اما حالا آن زیبایی ها مانند قفسی بود که مرا در بر گرفته بود. علی را چند قدم آنطرف تر دیدم. یادم به قاسم افتاد. قاسم، من، مریم و الهام ...

همیشه از عید نوروز بدم می آمد. هر سال دعوا و کتک کاری، تنگدستی و فقر، اوقات تلخی و ...

آن سال هم مثل سالهای پیش تمام شد. محمود بعلت بارانهای پیاپی که می آمد، دیگر کار نمی کرد و تمام پولی که پس انداز کرده بود را به تریاک داده بود. دیگر پولی نداشت. مینا در کنار چهار بچه قد و نیم قدش در خانه عزا گرفته بود. شهرام، پسر بزرگتر خانواده به بهانه درس خواندن کار نمیکرد. شهلا هم که دختر بود و حتی از خانه بیرون نمی رفت. حامد، پسر کوچک خانواده، که یک سال از من کوچکتر بود هنوز هم به فکر بازیگوشی بود. و من که پسرکی ده یازده ساله بودم، ناتوان از کار کردن، فقط هراس هفته آینده که عید می شود و باز هم به خاطرات تلخ هر سال، یک خاطره تلخ دیگر اظافه می شود را داشتم و سر خودم را با شخم زدن باغچه گرم کرده بودم...

یه داستان بلند دارم که تا تایپش كردم ميفرستم براتون

۴ ماه از خدمتم مونده،تموم كه شد ميام اينجا رو آباد ميكنم

فعلا يا حق...

ااانگار که نزدیکی...

پشت همین دیوار ...لااای همین ازدحام...

ساعت لحظه ها را جااا می ماند

 و من نبودنت را می شمارم یک  دو   سسه ...

سسلام...

 ببخشید خانم اشتباه گرفتم.

۲:

منم خانم...

آمدنی نان تازه و چند سیر دل خوش خریده ام...

آخر امشب مهمان داریم.

بعضی ها میدونن بعضی ها هم نه!

من الان سربازی هستم.

یه داستان نوشتم.اما زیاد نمیتونم تمرکز کنم

ممکنه یه مدت خیلی طولانی نتونم اینچجا بنویسم.

سال دیگه یه چند ماهی اینورتر یا اونورتر بر میگردم

فعلا خدافظ

سعید شنبه نژاد

قدم بر میداشتم و انگار

همۀ گلها می پژمرد

وقتی اشکهای خون آلودم را زمین مینوشید

راه که میرفتم

یاد تو

زانوانم را به لرزه انداخت

یاد تو که رفتی و همه را

همه را تنها گذاردی

وهمه - جز من -

لالاییِ خداحافظی را از بر کردند

و برگشتنی

همه چیز تکراری بود

اما دیگر زیبا نبود...

روز نمی رسد به شب ، تشنۀ خواب گشته ام

درد جنون گرفته ام لیلی و مه لقا تویی

این نه تویی ،سراب و مجنونِ سراب گشته ام

                                                    ارشاد .... 

چقدر از چندم فروردین بود

که بهار از حرکت ایستاد

و شروع کرد به پس

پس

پس رفتن

تا هوا کم کم سرد شد و

یخ زد

و قطار از حرکت ایستاد

حالا سال هاست که منتظریم

هوا گرم شود

قطار راه بیفتد 

بهار بیاید و باران

و گل هایی که 

رنگشان را از یاد برده ایم

                                                  بهرام یزدان مرادی ـرودکی ۱۶   

امروز هوا آرام است.آرامِ آرام،آفتابیِ آفتابی. از آن روزها که دلت می خواهد هرگز تمام نشود.بعد از سه روز ابر و باران و باد و طوفان،بعد از سه روز خانه نشینی و گرفتگی، امروز دلم می خواهد بروم بیرون.بروم کنار دریاچۀ بزرگِ مازندران که البته می گویند بگویید کاسپین!

کامپیوترم را روشن کردم و اولین چیزی که جلویم سبز شد مرا به خاطرات فرو برد.عکس پس زمینۀ کامپیوتر که قبل از هر چیز دیگر روی مانیتور نقش بسته و جا خوش کرده! عکسی از دانشگاه.از پیاده روی جلوی حاقۀ یادمان که از جلوی تالار تا سه راهی برق ادامه دارد.عکسی که در یک بعد از ظهر پاییزی خلوت و زیبا گرفته شده.

یادم به روزی آمد که حسین ضیا و بروبچه های تجسمی اش آنجا نمایشگاه(نمایشگاه که چه عرض کنم،همان جشنواره)نقاشی خیابانی برگذار کرده بود.یاد سامران،نویری و خانومش،خانم ابطحی،خانم صفّاری،خانم اردستانی و بقیه که اکه بخواهم نامشان را بگویم چند صفحه باید بنویسم.

بیشتر از همه دلم برای لحظه ای تنگ شده که شخصی جلویم ایستاد و گفت:«سلام سعید... نامرد دیگه ما رو نمیشناسی؟!!»چهره اش آشنا بود اما نمیتوانستم از چهره اش بشناسمش. از صدای رنج دیده اش شناختمش.دلم ریخت! صدایی که هرچند زیاد در گوش من طنین نینداخته بود اما محال است فراموشش کنم.وحید مقصودی.موهایش را کوتاه کرده بود و هنوز لباس سیاهش تنش بود.بغلش کردم و سعی کردم با تمام وجود حسَّش کنم. روز خوبی بود.

آن عکس مرا یاد نسیم هم می انداخت.اولین باری که دیده بودمش از همان مسیر به کانون رفته بودم.داشتم به دانشکده میرفتم که منصرف شدم و آن پیاده رو را قدم زدم تا به جاده ابریشم برسم.

جاده ابریشم! اولین باری که تنها با نسیم قدم زدم. روزی که باران نم نم میبارید و من و نسیم به طور اتفاقی به جاده ابریشم رسیدیم;مقصد هر دوی ما کانون بود.

یادش به خیر. اکنون جای نسیم خالیست.دلم برایش تنگ شده.یاد پارسال،همین روزها می افتم،کتابهای هدیه ، هشت کتابِ سهراب که روی اولین صفحه با خط نسیم نوشته:   پرواز را به خاطر بسپار!       پرنده مردنیست....

پ.ن: ضیا،حمید،احسان، نویری،هرکدومتون رفتین به نسیم سر بزنین بهش بگین دلم براش خیلی تنگ شده، به قولی که دادم عمل میکنم!

من همون مترسك كور، گندماي دسته دسته
سيم خارداراي تسليم، دستايي كه پينه بسته
خار خشك كنگرا كه، رو تن زخمي باده
من همون مسافر پير، كه تو قصه هاست يا جاده
دلمون كوچك اما، دردامون قدر يه دنيا
چوباي كمر شكسته، توي سقف خونه ما 

ای غرور سر سپرده ، ای کویر خسته و پیر 
ای سپیده های خاموش، از من شکسته، دلگیر                                                                                                      يادتم، شبيه گريه، كه هميشه تو نگامه
فكر تو شبيه بغض، مث هق هق صدامه
بويي از خونه نمياد، ديگه طاقتم تمومه
كارم از گريه گذشته، ديگه مردن ارزومه
         

زهره نامداری

                                                                                ساعت خوش

                                                                          محمدحسن ولایتی نژاد

                  بال را معنی کن

                                      تاپرهوش من

                                                        ازحسادت بسوزد!

                                              شیخ شهاب الدین سهروردی

خون

همه میگن من دیوونم ولی نیستم،رضا می دونه! تازه اگرم بودم منو اینجا که نمی آوردن! می آوردن؟...نه! خب دیدین دیوونه نیستم؟ تازشم من مهندس هم هستم، این عینک و کیف که دستمه رو نمی بینین؟ خودم که میدونم هر کی درس بخونه مهندس می شه، تازشم اگه بیشتر بخونه دکتر می شه.اینا رو رضا بهم گفته، خوب منم درس خوندم دیگه! رضا بهم درس داده، ببینین اسممو می تونم بنویسم، نــــــگــــــــار...

 مرداد۸۷

جناب آقای سعادتی فر درگذشت جانسوز مادر گرامی و

بزرگوارتان را به شما و خانواده محترمتان تسلیت عرض

کرده و از خدای بزرگ برای ایشان طلب آمرزش و برای

شما و خانوادتان طلب صبر می نمائیم.

کانون ادبی دانشگاه صنعتی اصفهان

 که زمزمه اش تداعی درد است

 درد و تبسم بازی امروز است

 تبسم نقش بسته ی لبهای من

مهر روزگاریست غریب

 گاهی باید چشم هایم را ببندم

 گاهی باید بخندم

 و گاهی نیز فریاد خاطره ها را در سینه محبوس کنم ... .

دیشب خوابم نبرد. در عوض اینا رو برام آورد

پشت پرده:

پشت پرده

صحنه ها ساخته شده اند

دخترک رو به گل سرخ نشسته

گرامافون می خواند

پنجره ها بسته

پرده بر می دارند

اشکها می ریزد

ـ خواه به شوق خواه به غم ـ

گلها پرپر شده اند

ـ خواه به شوق خواه به غم ـ

پنجره باز است و آن سوی حیاط

پسرک

بله را می گوید

بوسه ای بر لب

خنجری در سینه ...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نویری

سلام ممد نویری،چطوري تو بابايي؟

بابا رو اينا ميگن، حالت خوبه؟كجايي؟

شباي شعر و موسيقي، شباي كر كر و خنده

شباي با تو بودن تا بگي شمبل ساعت چنده؟

هميشه روز جمعه، تو ، دبير خونه ، حميد info

ناهارم رو ميگيري؟ گشنمه ، زود باش برو گم شو

هميشه ساعت هفت و بازم دعوا سر سالن

هلال شورا عمومي و ضيا طراحي و ... بس كن!!

اصن امروز سه شنبست و نشست شعر برپا شه!

كلاس موسيقي و ... افشين،كليد دست خودت باشه!

كلاس يك درش قفله ، شده انبار آذوقه

شبيخون ضيا و من، حميد هم اين وسط بوقه!

دلم تنگه واسه اينا، نويري با توام ، گوش كن

يكي بزن پس كلش، يه فاكتور؟ ده تومن توش كن!

كاتر داري سعيد جان؟دمت گرم كار من گيره!

ضيا بس كن ديگه زشته، به اون اينقد نشو خيره!

حلالم كن نويري، بابايي ،اي پدر خونده

ولي نه،فك كنم تا اخراج هنوزم يه كمي مونده...

یکی بود و یکی نبود

یکی رفت و یکی ماند

یکی ماند و غصه خورد

یکی ماند و گریه کرد...          ناشناس!

سلام دوستان!

***

امروز که منتظر بمانی

برای فردایت دلتنگی می آورم

روزی یک قاشق کافی است

آنوقت کف سفید دهانت می فهمد

که گاه می شود :"لیلی مجنون باشد."                                                           ۱۵/۵/۸۷

***

شبها که می خوابم

انگار چتری شیشه ای ساخته ام

تا کابوس فرارت روی سرم خراب نشود

صبح ها زیر همان کابوس خواب می مانم

مثل همان پاییز قدیمی که موجی به شانه هایم شلیک شد.

و سایه اش خوابم را کشت.

حالا شب ها چترم را می بندم.

تا شیشه اش غبار نگیرد!                                            ۲۲/۵/۸۷

***

من جنونم را پشت سیب گاز زده ی تو پنهان کردم

تا شاید فرصتی برای حرف زدن به من بدهی.

تو سیب گاز می زدی و من سکوت

سیب و سکوت...

سیب تمام شد، سکوت تمدید

و جنون تازه سبز شده بود!                                                                        ۲۵/۵/۸۷

***

پنهان نمی کنم که پیش از این سطرها

دوستت دارم را می خواسته ام بنویسم

حالا کمی صبر کن

بهار که آمد

فکری برای آسمان تو

و سطرهای پنهانی خودم خواهم کرد.                                                                      حافظ موسوی            

شب آخر

دلتنگ تر از همیشه و نزدیک تر از فردا

بیزاری من از شب نیست

چراغم را گم کردم

دلتنگ شما-دوستان-شاید

که این بار آخر باشد

که میبینم یا نمیبینم

چه فرقی میکند؟

به پایان،به تنهایی

به همه ی آخرها

نزدیک ترم از خودم

نزدیک تر از فردا به رسیدن به سرزمین تنهایی ام

و نزدیکتر از همه به ادامه

بیزاری من از شب نیست

شب نیز به پایان میرسد

-شاید رسیده، نمیدانم-

دلتنگ ثانیه های با تو بودن

که هنوز نرسیده محو شد

-در خیالم-

نزدیکم به بیداری

دلتنگ  به پایان رساندن

بیزارم از خودم که همه را خواب بودم

فصل رسیدن نزدیک است

شاید همین حالا...

    ۸۷/۵/۱۳

دانشگاه صنعتی

همه چیز این شعر خیلی خوب می تواند باشد...

حالا

بهشت بزرگی را فرض کن

پر از درخت انگور و سیب

-قول می دهم این بار هیچ کدامشان را به تعارف نکنم-

تخت سفید٬درخت طلایی...

-می توانی نهرهای عسل را هم همین طرفها ببینی-

حالا

من

عروسی سر به زیر

-که اصلا" لازم نبود اینجا را به نامش کنی-

آرام و مؤدب

می خواهم دل به بی تابی های ات بزنم

-خوب است نقاشی هم بلدم-

حالا

تو را

همین جا-در چند سانتیمتری خودم-می کشم

می خواهم دستانت نزدیک

                                        نزدیک

                                                  نزدیکتر

                                                 -همین جا خوب است-

توی دستهای خودم باشد.

تکان نخور

قرار است همه چیز خوب باشد

(اگر دوربین دیجیتالم همراهم بود٬

این تصویر را ثبت می کردم

تا فردا

ناباورانه به من پوزخند نزنی٬

دیشب٬روز خوبی بود

و تو عاشقم بودی)

کاش این دفعه خواب نبوده باشم

می خواهم دستانت نزدیک

                            نزدیک

                            نزدیکتر...

بزن توی صورتم!

اینجا قبر ها نزدیک اند

لباس هایت را کم کن

بگذار سرما پوستت را بلرزاند

اینجا احساس رویای مبهمی ست

دست هایت را به من بده

اینجا فاصله ها سیمانی اند

بگذار زمین تنت را در اغوش کشد

اینجا چشم ها فقط کفش ها را دنبال کرده اند!

                                                       خرداد ۸۷